logo

 

Leczenie depresji okazuje sie najskuteczniejsze przy połączeniu farmakoterapii i psychoterapii. Znaczące i szybkie zmniejszenie objawów można osiągnąć przy pomocy indywidualnej psychoterapii poznawczo-behawioralnej oraz grupowej mindfulness (metody opartej na uważności).

 

Zapraszamy do korzystania z pomocy:

Renata Pijarowska

Aby umówić się na konsultację, prosimy zadzwonić pod numer telefonu:
 514 845 280

 

 

DEPRESJA, wbrew potocznym opiniom, nie jest chwilowym pogorszeniem nastroju czy chandrą związaną z codziennymi problemami.

To poważna CHOROBA, należąca do grupy zaburzeń afektywnych, z dominującym objawem subiektywnie odczuwanego obniżenia nastroju. Dotyka osób w różnym wieku, obojga płci (jednak częściej kobiet niż mężczyzn).

Chorzy różnie opisują swój stan: jako „życie w czarnej dziurze”, „wszechogarniające przygnębienie i beznadzieja”. Często nie odczuwają smutku, ale mają poczucie pustki, bezsensu życia, obezwładniającej apatii.

Depresja wpływa negatywnie na wszystkie obszary życia: funkcjonowanie psychosomatyczne, kontakty z otoczeniem, pracę, naukę, odpoczynek, uniemożliwia czerpanie radości z życia. Wyniszcza organizm, a jej nieleczenie może doprowadzić do śmierci.

OBJAWY różnią u poszczególnych chorych, zależnie od indywidualnych cech jednostki (nawet przy podobnym stopniu nasilenia choroby), jednak można wyróżnić zespół cech wspólnych dla większości osób cierpiących na to zaburzenie.

Najczęściej to:

poczucie bezradności i braku nadziei – brak poczucia, że można poprawić swój stan – wszystko pozbawione jest sensu i nie można tego zmienić, brak nadziei na lepsze jutro;

utrata zainteresowania codziennymi sprawami, wycofywanie z kontaktów społecznych – osoby cierpiące na depresję przestają odczuwać radość i zadowolenie, tracą zainteresowanie swoimi pasjami, przestają utrzymywać kontakty towarzyskie;

zmiany apetytu i masy ciała – brak apetytu, a nawet jadłowstręt, co powoduje dużą utratę wagi w krótkim czasie, albo „zajadanie” emocji i znaczne zwiększenie masy ciała;

zaburzenia snu –problemy z zasypianiem, sen jest płytki i krótki, bądź nadmierna chęć snu (hypersomnia), lecz nawet kilkunastogodzinny sen nie poprawia samopoczucia;

złość i rozdrażnienie – osoby cierpiące na depresję często mają obniżony poziom tolerancji, wszystko i wszyscy budzą ich irytację, łatwo wpadają w rozdrażnienie, bywają agresywnie bez wyraźnego powodu;

utrata energii – poczucie fizycznego osłabienia i braku energii, nawet najdrobniejszy wysiłek fizyczny męczy znacznie szybciej niż kiedyś, wykonanie wielu czynności zajmuje więcej czasu;

nieakceptowanie siebie – chory czuje się bezwartościowy, bezużyteczny, ma do siebie nieustanne pretensje, obwinia się o najmniejsze błędy;

skłonność do ryzykownych zachowań – osoby cierpiące na depresję często zachowują się brawurowo – uprawiają hazard, niebezpieczne sporty, sięgają po narkotyki i środki odurzające, stają się agresywnymi kierowcami;

koncentracja na problemach – chorzy całą swoją uwagę skupiają na problemach, rozpamiętują przykre wydarzenia, nie mogą oderwać myśli od podjętych decyzji;

niewyjaśnione dolegliwości i bóle – pojawiają się dolegliwości somatyczne – bóle głowy, bóle pleców, bóle mięśniowe czy bóle brzucha, bez jakichkolwiek przyczyn medycznych;

obniżenie nastroju – przez dłuższy czas utrzymuje się obniżony nastrój (nie spowodowany czymś konkretnym);

pragnienie śmierci myśli samobójcze („żeby to wszystko wreszcie się skończyło”), wyobrażanie sobie świata bez siebie, pragnienie skończenia z życiem, planowanie w myślach najlepszej możliwej opcji na popełnienie samobójstwa.

Jest to wyraźny sygnał, by udać się po profesjonalną pomoc!

Wystąpić mogą także: poczucie winy, oczekiwanie kary, samooskarżanie się, wołanie o pomoc, brak decyzji,  trudności w pracy